Het cadeau

et alleen al begrijpen van Galaten viel mij niet licht. Wat is de boodschap van Paulus? Wat is gerechtvaardigd worden door het geloof in Christus en niet door de wet?
Aan het einde blijkt dat het niet aankomt op besnijdenis of onbesnedenheid. Des te beter, want die zaken kon ik al helemaal niet in het geheel plaatsen.

Het lijkt erop dat we niet door andere mensen of door producten van mensen tot het geloof kunnen komen. Iedereen kan mij vertellen over het geloof, het evangelie, maar een mens kan mij dus het geloof niet geven. Paulus verkondigt het evangelie dat aan hem is geopenbaard. Als ik goed tussen de regels door lees, leefde hij voor de openbaring flink in zonde. En toch of juist daarom kreeg hij een openbaring? De zondaar krijgt een cadeau, het cadeau waar ik wellicht naar op zoek ben? Zondig leven kan toch geen ingang naar het geloof zijn?
Het evangelie van Paulus is geen product van mensen en dus zou ik zeggen dat zijn evangelie mij het geloof zou moeten kunnen brengen, evenals de Bijbel. De Bijbel is geen product van mensen?
Producten van mensen, bijvoorbeeld de wet en ik bedenk daar traditie en ego bij, houden ons weg van het geloof. Paulus kon zich losmaken van wet en traditie door een openbaring, waarna hij zich voor drie jaar terugtrok. Toen kon hij zich bekeren. Een openbaring kan kennelijk wetten, traditie en ego doorbreken. Prima product dus, maar hoe kom ik aan een openbaring?
We worden gerechtvaardigd door het geloof in Christus en niet door de werken van de wet. Oftewel, goed doen volgens God heeft alleen zin als je gelooft. Als deze vicieuze redenatie klopt, wordt het nog lastiger; het geloof komt namelijk niet aangewaaid, het moet volgens Paulus verworven worden. Je voelt het geloof van binnenuit, het komt niet van buitenaf. Het is niet gelijk de werkwijze van Cupido die willekeurig met zijn boog pijlen in de rondte schiet. Volgens Paulus moeten we zaaien op de akker van de Geest om eeuwig leven te kunnen oogsten. We moeten blijven goed doen en de moed niet verliezen. Dan kunnen we te zijner tijd de oogst binnenhalen. Dat we de moed niet moeten verliezen geeft al aan dat het niet makkelijk zal zijn. (En dan stelt Paulus ook nog voor om vooral aan geloofsgenoten goed te doen.) Door goed te doen dacht ik het geloof mogelijk te kunnen gaan ervaren, maar dat telt dan nog niet omdat ik niet geloof. Goed doen en de moed niet verliezen lijkt dus geen ingang te zijn tot het geloof. Ik ga de moed niet verliezen en kan nagaan in hoeverre wet, traditie en ego obstakels zijn om tot het geloof te komen. Ik denk dat in deze tijd vooral het ego een hindernis is op onze weg naar het geloof. En met ego bedoel ik alles waardoor je je niet gelijk voelt met een ander: status, uiterlijk en materiaal. Als je je bewust bent van je ego en je weet wanneer het handelt en spreekt, kun je het beter loslaten. Ooit raak je toch alles kwijt: je baan, je huis, je strakke huid en ga zo maar door. Waarom dan daaraan vastgehouden?

Een openbaring en dus het geloof is een gift van God? Als dat zo is, rest mij in gebed te vragen om het geloof, te vertrouwen, los te laten en toch maar goed te doen zonder de moed te verliezen.
Onlangs zag ik de film The Ten Commandments. Zolang men vertrouwde en de door God aangeboden hulp aanvaardde was er niets aan de hand. De cadeautjes vielen letterlijk uit de lucht. Als kijker verbaasde ik me erover dat ondanks alle wonderen de Egyptenaren toch steeds weer het vertrouwen kwijt waren. Zij geloofden toch?
Ik blijk niet anders dan de Egyptenaar van toen te zijn. Hoeveel kleine cadeautjes heb ik nodig om te kunnen vertrouwen, te kunnen geloven?

op 15-03-2009 om 20:13

Henriet Ferguson

De Bijbel lezen als een wiskundeboek leidt meestal tot narigheid. "We worden gerechtvaardigd door het geloof in Christus en niet door de werken van de wet. Oftewel, goed doen volgens God heeft alleen zin als je gelooft." De conclusie dat het geen zin heeft om goed te doen zolang je niet gelooft, leidt tot het hier besproken denkprobleem. Gelukkig dat de schrijfster zelf al nuchter en met enige humor concludeert dat ze toch maar goed moet blijven doen zonder de moed te verliezen.
Misschien helpt het om Cornelius er eens even naast te zetten? Toen hij God zocht, kwam er een engel bij hem op bezoek die zei: "Uw gebeden en uw aalmoezen zijn voor God in gedachten gekomen.... " Zie Handelingen 10 voor de afloop. Goed doen en God zoeken heeft zin!

Ik ben Astrid Baars, geboren en getogen in Woerden. Vaag katholiek opgevoed, alleen de verplichte zondagse kerkgang en sommige bijbelverhalen zijn mij bijgebleven. Mijn vader was kruidenier en ik studeerde ijverig rechten. Toen een zakelijke baan in pensioenland waarin ik steeds korter ben gaan werken omdat het leven niet alleen uit werken bleek te bestaan. Van alles probeer ik: opleidingen keramiek, handvaardigheid en psychosociaal werk, Ruilkring Woerden, improvisatietoneel, poppenspel, volkstuinieren, schrijven. Ik blijf graag nieuwe deuren openen, vooral de onverwachte zijn erg avontuurlijk. Het schrijven voor BODEM is zo’n deur, dus: graag tot de volgende column!