VAN DE BODEM

er van je bed, dat wil volgens Van Dale zeggen: daar trek je je niks van aan, heb je niets mee te maken. We keken elkaar aan, tijdens de BODEM - redactievergadering, en zeiden: dát is het, dat gevoel. Er had zich al een heel gesprek ontsponnen over de enorme wereldproblemen. We hebben een kredietcrisis, dicht bij huis, die heeft geresulteerd in een recessie. Maar in de wijde wereld is er veel méér aan de hand: een klimaatcrisis, een armoedeprobleem, een ecologische crisis, een watercrisis, een voedselcrisis, een hiv/aids-crisis, en wat voor crises er allemaal erg genoeg kunnen worden. De informatie daarover slaan we even tijdelijk in een vergeten plekje in ons brein op, en dan gaan we weer verder met ons eigen kleine leventje. Ter kennisgeving aangenomen. Op sommige van onze betere momenten zeggen we tegen onszelf en tegen elkaar: dit deugt niet. Dit stinkt, dit is verrot. Je voelt je klein en machteloos, en dan doe je maar weer eens wat euro’s in een of andere collecte, en dat helpt in ieder geval even voor je eigen gevoel.

Sommige ouderen onder ons weten nog dat de KRO in de jaren tachtig de Ver Van Mijn Bed Show uitzond. De televisie toen en het internet nu maken van het wereldwijde samenleven één global village, één groot wereldomvattend dorp. Nu flitsen alle beelden als déja vu door ons blikveld. Als christenen hebben we ook geen keus meer. Was er niet heel veel dat ver van ons bed was, waar we geen raad mee wisten? Waarvoor generaties van christenen dus maar op de vlucht zijn gegaan naar het persoonlijke zielenheil, ‘veilig in Jezus’ armen’? Maar ons eigen knusse kleine wereldje en Gods grote wereld zijn hevig op elkaar gestoten.