Mijn Camino

ag ik zo onbescheiden zijn te vragen wat de overeenkomst is tussen keizer Karel de Grote, hertog Willem X van Aquitanië, de heilige Franciscus van Assisi, de filmsterren Shirley MacLaine en Anthony Quinn, de schrijvers Paulo Coelho en Cees Nooteboom, de Duitse komiek Hape Kerkeling, en mezelf? Het antwoord is dat wij allemaal de pelgrimage naar Santiago de Compostela hebben volbracht. Om totaal verschillende redenen, mag ik wel zeggen. En in heel verschillende tijden. Het doel was hetzelfde: het graf te bezoeken van de apostel Jakobus, zoon van Zebedeüs, ‘zoon des donders’ – die daar hoogstwaarschijnlijk helemaal niet ligt. Maar dat doet er niet toe: de weg (in het Spaans: de camino) zelf is het doel, zoals mijn Duitse wandelgids zegt.
Ik besloot de tocht te beginnen waar zo velen hem beginnen: in St. Jean-Pied-de-Port in de Franse Pyreneeën, een oud, lief, ommuurd stadje. Het is vanhier een kleine 800 km lopen naar Santiago. Door de beperkte tijd die ik ter beschikking had, heb ik daarvan 450 km te voet afgelegd. Ik had 540 km gepland, maar een enkelbezering liet niet meer toe. Ik ben over hoge bergen en door diepe dalen, tussen wijngaarden en over kale vlakten gegaan, soms in de kou, meestal in brandende hitte. Ik heb geslapen in de pelgrimsherbergen, soms alleen, soms met 120 op één zaal, soms relatief luxe, soms uiterst primitief.
In zekere zin reis je altijd alleen, want jij bent het die elke voet voor de andere moet zetten; niemand doet dat voor je, zoals ook niemand de tien kilo bagage die je meetorst, van je overneemt.