Onze lieve

k geef het toe. Het is een diepe behoefte aan uiterlijk vertoon. Ik ben jaloers. Stinkend jaloers op de roomsen met hun pelgrimsoorden en processies. Van de verre bedevaarten naar Lourdes, Santiago en Kevelaer tot de stille omgangen in Amsterdam en ’s Hertogenbosch.
Als ik in een katholiek eeuwboek de beelden en de teksten tot mijn verbeelding laat spreken, loop ik mee in die tochten en omgangen. Achter de vaandels en banieren aan, de fanfare klinkt. Onze Lieve Vrouwe van (... vul maar aan, er zijn vele variaties) torent, gedragen door sterke mannen, boven ons uit. Misdienaars, bruidjes en hoogwaardigheidsbekleders marcheren plechtig mee door de straten. En wij, kerkvolk, daartussen. Van haren tot schoenen, alles glimt en zit perfect op deze hoogtijdag. Netjes voor God en, eerlijk is eerlijk, het oog van een potentiële vrijer wil ook wat. Zo ging dat. Onderweg in de stoet naar de wonderplaats zingen we het ‘Ave, ave, ave Maria. Ave, ave, ave Ma-ri-i-a’ en bidden we, bijna in beurtzang, weesgegroet na weesgegroet. Zoals we het ‘potje met vet’ zongen op wandelingen van de avondvierdaagse, maar nu met meer godsdienstige ernst.
Daar gaan we, achter het hooggeheven beeld van Onze Lieve Vrouwe aan. Wij, met de Onze. Ik voel trots opwellen, ik voel een wij. Wij, dat is: met allen die in haar geloven, op haar vertrouwen, van haar verwachten. En anderen mogen dat zien. Mét de Onze (OLV) in ons midden zijn we onaantastbaar. Zoals de Israëlieten dat met de ark hadden.