Postevangelische pelgrims

Pelgrimage

ond mijn vijftiende werd ik overweldigd door het absurde idee dat dit leven ooit ophoudt. Was ik maar een koe, of een grasspriet... geen vragen, gewoon grazen of gegraasd worden!
Een ander bewustzijnsbombardement was het idee dat, als ik het ‘Onzevader’ uitsprak, God ook werkelijk zou antwoorden met een duidelijk ‘Ja, hier ben Ik!’. Ook dat leek mij absurd. Wat te doen met het huiveringwekkende idee dat de ruimte niet leeg is, maar dat daar een levende God is die spreekt... en jouw vragen hoort. Dat is adembenemend. Als dat waar is verandert dat alles en kost dat alles. Als dat niet waar is: zwijg over God en wees een goed mens. Ik probeerde het laatste, omdat het eerste buiten mijn vermogen lag. Ik moest op zoek naar waarheid, misschien De Waarheid. Eerst een langdurige oorlog tussen mijn hoofd en mijn hart. Toen werd ik in de marge van het christendom aangesproken door types met zinnen als: ‘Geef je hart aan Jezus... dan ontvang je vrede.’ Dus nog meer strijd! En toch: The Last Battle, capitulatie! Deze pelgrim betrad nieuw land. Verrassend. Wat een opening naar nieuwe inzichten. De Bijbel een levend boek. Luisteren naar God, spreken tot Hem! En wis en waarachtig: Hij sprak tot mij! Pelgrimage naar meer. Naar groeien in kennis en geloof, naar het werk van de Heilige Geest, naar... de gaven van de Geest, naar de werking van de Geest in de praktijk van profetie, verkondiging, gebed voor genezing en bevrijding.