Discipel

Elke ochtend hetzelfde ritueel.

ls hij de deurkruk hoort kraken, de sleutel hoort draaien, is hij er. Ik steek mijn hoofd om de deur en hij het zijne bij de schuurdeur. We lopen samen naar zijn voerbak. Ik vul ’m en loop door naar mijn boomstam waarop ik, starend in het ochtendgloren, mijn stille tijd houd. Na ongeveer vijf minuten hoor ik ’m aan komen razen. Hij springt naast mij op de stam, scherpt zijn nagels aan het uiteinde en ontvangt een aai. Om daarna met ogen en oren gespitst te zijn op al het kruipend, vliegend en fluitend ‘lekkers’ dat hij ziet en hoort.
Na mijn ‘Amen’ gaan we samen naar huis. Binnen rent hij naar zijn lege melkbakje en kijkt mij vervolgens vragend aan. Op mijn ‘Wil je melk?’ antwoordt Streepje met een bevestigend ‘Miauw’.

Is dit liefde? Is dit instinct?

Soms zou ik zo discipel (volgeling) willen zijn van Jezus. Vast, vertrouwd, samen. Weten waar je met elkaar aan toe bent. Het verschil tussen mens en dier is dat de mens elke keer heel bewust kan kiezen, moet kiezen, om Jezus te volgen.

Ons voordeel: we kunnen daarover nadenken.
Ons nadeel: we kunnen daarover nadenken.

Een bekeerd, wezenlijk veranderd mens – ik ken er vele. Jezus doet een wonder in en mét een mens. Een bekeerde kat? Streepje kan ik hooguit mijn trouwe, gedomesticeerde discipel noemen. Toegegeven, in het grijze gebied tussen wild dier, huisdier en mens worstelt of dobbert ook menig christen.