Wie ben ik?

as ik laatst bij vrienden, vertelt hun zesjarig zoontje dat hij het spel ‘Wie is het?’ voor zijn verjaardag heeft gekregen. Je kent het wel, dat spelletje waarbij je allemaal gezichten voor je hebt en er door middel van vragen stellen achter moet komen welk personage jouw tegenspeler is. Direct komen de gezichten van Max, Frans, Joe, Sylvia en Egbert weer bij me bovendrijven.
Stiekem had ik zo wel mijn voorkeuren voor verschillende types. Egbert vond ik maar niks met zijn baard en snor, maar als ik Frans had, met zijn oranje haar en zijn vrolijke lach, dan werd ik helemaal blij. Wat is dat toch met uiterlijk? En waarom is dat zo van invloed op mijn reactie op die ander?
Direct komt bij mij de vraag op: wie ben ík eigenlijk? en hoe kom ík over? Een kort zelfonderzoek volgt.
Allereerst de zichtbare feiten: lang (1,85 m), donker kort haar, lichte blauwe ogen, roze lippen, paarse bril. En hoe kom ik over? Dat is voor mijzelf wat lastig te beoordelen, dus ik denk terug aan hoe een collega mij wel eens heeft beschreven: ‘daadkrachtig en zelfverzekerd, rechtdoorzee, soms wat streng en ondiplomatiek. Enthousiast en positief. Zakelijk en gestructureerd. Ietwat slordig en weinig van de details. Maar ook betrokken en bewogen met mensen.’ Mooi zeg, zo wil ik wel zijn. Zucht...
Maar de vraag die nu naar boven komt is: dat wat die ander ziet en meemaakt van mij, ben ik dat ten volle? En wie ben ik eigenlijk in mijn eigen ogen? Reflecteren op mijzelf is een ‘ding’ van mij.