Het V-woord

et is zoiets als braken, kotsen. Je weet dat het komt. En toch bied je weerstand tot het uiterste. Tevergeefs, ik weet het. Mijn maag draait als een betonmolen en eens gaat de inhoud terug naar de opening daarboven. Of niet, en wat dan? Wat is dit toch voor strijd?
Het vreet aan me. ’s Nachts ligt ik er wakker van. Als ik aan hem toegeef, ben ik aangeschoten wild, een watje. Wat zullen anderen wel zeggen? Weg aanzien, weg gezag.
Als ik hem zie breekt het zweet mij uit, knaagt mijn geweten. Ik sla op tilt, wil hem ontwijken. En als dat niet lukt begin ik over iets onschuldigs anders – alsof er niets aan de hand is.
Ik wil niet door het stof, niet vernederend door de knieën. Ik was fout, oké, maar hij... Aanval is dan de beste verdediging en dus kies ik voor zware verwijten en zelfrechtvaardiging. Ik regisseer voor mijzelf een aftocht met de minste schade.
Maar niet, nee nooit, zal ik zeggen: ‘Vergeef mij.’
Hoe vaak ben ik niet deze twee woorden verwijderd van echte vrijheid?
De mens is een ‘leedwezen’. Hij kan het niet. Terwijl die twee simpele woorden wonderen doen. Opeens kun je weer opgeklaarde lucht inademen, is er weer rust in de ingewanden (letterlijk en figuurlijk), bevrijding uit de beklemmende gevangenschap van geschied onrecht. De strijd voorbij. Twee woorden maar... Echter, deze buiging voor een ander blijkt te diep. Liever nog kiezen we massaal voor eeuwige maagpijn.